เสียเลือดมิใช่เบา เมื่อความฝันพังทลาย
posted on 04 Mar 2009 09:16 by 9bundit
เลือด เลือด เลือดดดดด (ทำเสียงแบบปอบผีฟ้า)
เพื่อนๆ กลัวเลือดกันมั๊ย? ผมละโคตรกลัวเลย
จำได้ว่ามีครั้งนึง โดนมีดบาดนิ้ว มันบาดตรงปลายๆ นิ้วอ่ะ
เลือดมันไหลออกมาเยอะโคตรๆ เอาพลาสเตอร์ปิดยังไม่อยู่
ความรู้สึกตอนนั้นมันวูบวูบวาบ ใจมันเต้นๆ หูย นึกแล้วยังเสียว อี๋
เข็ม เข็ม เข็มมมมม (อันนี้ไม่เกี่ยวกับปอบ แหะๆ)
แล้วเพื่อนๆ กลัวเข็มกันมั้ย ผมก็โคตรจะกลัวอีก
แต่ถึงแม้จะกลัวยังไง แต่บางครับเราก็เลี่ยงการฉีดยาไปไม่พ้น
จำได้ว่ามีครั้งนึง (อีกละ) เป็นต่อมทอมซินอักเสบไข้ขี้น เจ็บคอสุดๆ
ไปหาหมอที่คลีนิค หมอบอกต้องฉีดยา 4 เข็ม!! โอ้แม่เจ้า ซวยแล้ว..
แบ่งเป็นฉีดสองวัน วันละสองเข็ม ฉีดที่ก้น แก้มซ้ายเข็ม แก้มขวาเข็ม
พอจะฉีดคุณพยาบาลก็ให้เราขึ้นเตียง ถลกก้นรอ ไอ้เราก็นอนเสียว
ที่นี้ด้วยความเกร็งพอคุณพยาบาลเอาสำลีชุบแอลกอฮอร์มาเช็ด
ผมก็สะดุ้งเฮือก - -' คุณพยาบาลหัวเราะกันคิกคัก แล้วพูด
ใจเย็นๆ ค่ะ ยังไม่ได้ฉีดเลย ผมได้แต่หัวเราะแหะๆ
แล้วฟุบหน้าไปกับหมอน อายชิบ ..........
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ถึงแม้ทั้งเลือด และเข็มมันจะน่ากลัวซักแค่ไหนก็ตาม
แต่ผมอยากบริจาคเลือด มันเป็นความตั้งใจมานานมากๆ แล้ว
ว่าซักวันหนึ่งผมจะต้องบริจาคเลือดให้ได้
เนื่องจากผมไม่ชอบทำบุญกับวัด (ผมคงเป็นมารศาสนามั้ง)
ผมคิดว่าการได้บริจาคเลือดเพื่อช่วยเหลือคนอื่น
คงน่าภูมิใจกว่าการได้บริจาคเงินสร้างโบสสร้างวิหารเป็นแน่...
อีกประการหนึ่งคือผมอยากรู้ กรุ๊ปเลือดตัวเอง (โคตรเชย)
ขนาดในบัตรประชาชนผมได้ได้ระบุกรุ๊ปเลือดไว้เลยเพราะไม่รู้
เวลาใครถามว่าเลือดกรุ๊ปไร แล้วต้องตอบว่าไม่รู้ มันดูเห่ยชมัด
ตอนผมบอกแฟนว่า "แม่ๆ พ่อจะไปบริจาคเลือดเดะ"
แฟนผมมองหน้า "เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก" แฟนผมพูดพร้อมหัวเหราะ
หนอยยยย บังอาจมาดูถูกเราชิ ผมคิดในใจพร้อมไฟลุกโชน -"-
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
และแล้ววันวันนั้นก็มาถึง วันที่ 25 ก.พ. 52 ที่ผ่านมา
มีหน่วยรับบริจาคเลือดมารับบริจาค ในอำเภอผมจึงตรงดิ่งไปบริจาคอย่างว่อง
ผิดคาดนะ ตอนไปผมกลับไม่ตื่นเต้นซักเท่าไหร่
สงสัยเป็นเพราะความตั้งใจ อันแน่วแน่+กะโดนดูถูกมาแหงๆ
และแล้วเมื่อถึงเวลาบริจาคจริงก็เป็นดังนี้
แทงมาเลยเพ่ แทงมาาาาา!!!
สู้ตาย อยากได้เท่าไหร่ดูดไปเล้ยยยยย โย้ววว
ให้ไปซักพัก ตาเริ่มพล่าครับ มันเริ่มมัวๆ มืดๆ เอาละสิ
แฟนยืนอยู่ข้างๆ เลยถาม "พ่อเป็นไงมั่ง" พร้อมเอายาดมให้ดม
"สงสัยพ่อจะเป็นลมอ่ะแม่จ๋าาา"
สุดท้ายคุณพยาลต้องรีบดึงเข็มออกเพราะกลัวผมช็อค
พร้อมกับปรับเดียงที่นอนให้หัวผมทิ่งลง และให้ขาชี้โด่ขึ้นฟ้า
ท่ามกลางประชาชีอันคับคั่งผมต้องนอนหัวทิ่มเอาขาชีโด่ขี้นฟ้า โคตรเท่ห์สมใจ
เพื่อนฝูงที่มาด้วยกันรีบมาให้กำลังใจด้วยการ หัวเราะกันคิกคัก
พร้อมกับพากันหยิบมือถือออกมาถ่ายรูป +คลิป!! เก็บไว้เป็นที่ระลึกกันถ้วนหน้า
หมดสภาพ.... (สังเกตุหน้าผมแทบไม่มีสีเลือดเลย)
สิ่งที่น่าเซ็งที่สุดก็คือเลือดผมยังไม่เต็มถุง คุณพยาบาลบอกว่าจะไม่ถูกนำไปใช้ให้กับคนอื่น
สรุปไอ้ที่ผมอยากให้เลือดของผมได้ช่วยชีวิตคนอื่นก็ต้องผิดหวัง เศร้าจริงๆ T^T
สรุปเป็นวันที่อับอายขายขี้หน้า+สิ่งที่ตั้งใจก็ไม่สำเร็จ ซวยสองต่อเข้าฮอส จิงๆเลยผม
edit @ 4 Mar 2009 09:51:34 by 9bundit
edit @ 4 Mar 2009 09:57:16 by 9bundit
